Ο κυριότερος υμνογράφος και μουσικός της εποχής αυτής είναι ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος συνέταξε την Οκτώηχον κατά τους οκτώ ήχους, τροποποιώντας τους πολυάριθμους ήχους της ελληνικής μουσικής.
Μελοποίησε τα οκτώ μέγιστα Κεκραγάρια, τα προωδικά του Ακαθίστου ύμνου ή τα προοίμια του Οικηματαρίου, το Αργόν «Θεός Κύριος» του Ακαθίστου, «Το προσταχθέν μυστικώς», το δίχορον αργόν «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια», το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», το «Ότε oι ένδοξοι μαθηταί», το εις ήχον Α΄ Κοινωνικόν «Γεύσασθε και ίδετε», το εις ήχον Πλ. Β΄ Χερουβικόν των Προηγιασμένων «Νυν αι δυνάμεις» και άλλα πολλά μαθήματα, ως Χερουβικά και Κοινωνικά.
Άλλοι σύγχρονοι του Δαμασκηνού υμνογράφοι και ασματογράφοι είναι ο Κοσμάς ο Μελωδός, ο Ιάκωβος επίσκοπος Εδέσσης, ο Ηλίας επίσκοπος Κρήτης, ο Νικηφόρος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και άλλοι.
Μετά τον Θ' αιώνα ξεκινάει η παρακμή της Υμνογραφίας, στην οποία συνετέλεσε κατά πολύ η συμπλήρωση της Θείας Λειτουργίας και πάσης εκκλησιαστικής ακολουθίας, διότι δεν υπήρχε πλέον χώρος σε αυταίς νέων ύμνων.