Ο ονομαστότατος μελοποιός των βυζαντινών χρόνων, η δεύτερη πηγή της Μουσικής μετά τον θείον Δαμασκηνόν, ο και «Μαΐστωρ της μουσικής» είναι ο Ιωάννης ο Κουκουζέλης ο οποίος με την γλυκύτητα της φωνής του προσελήφθη στη βασιλική Μουσική Σχολή και αναδείχθηκε μύστης της θείας τέχνης κερδίζοντας την εύνοια του αυτοκράτορα, διορίζεται αρχιμουσικός των αυτοκρατορικών ψαλτών. Δραπέτευσε και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπου κατά την παράδοση σε κάποιον Ακάθιστο ύμνο, ο Ιωάννης κουρασμένος από την αγρυπνία αποκοιμήθηκε στο στασίδι και όταν ξύπνησε βρήκε στο χέρι του το δώρο της Θεοτόκου, ένα χρυσό νόμισμα.
Συνέγραψε έργο θεωρητικό περί Μουσικής τέχνης, και βιβλίο με εκκλησιαστικά άσματα και μουσικά σημεία.
Άλλοι σπουδαίοι υμνογράφοι της εποχής είναι ο Γρηγόριος Κουκκουζέλης ο μοναχός, εκ των μαθητών του ονομαστού Ιωάννου του Κουκκουζέλη, ο Γεώργιος Κοντοπετρής, ο Ξένος ο Κορώνης, Πρωτοψάλτης της Αγίας Σοφίας και άλλοι.