Το 1814 oι τρεις μουσικοί, Χρύσανθος Αρχιμανδρίτης, Γρηγόριος ο Λαμπαδάριος και ο ιεροψάλτης Χουρμούζιος βλέποντας την ανάγκην ριζικής μεταρρυθμίσεως της παρασημαντικής Πέτρου του Πελοποννησίου, και των διορθώσεων όποιων ελλείψεων στη μουσική, συνειργάστηκαν επιστημονικώς και
α) ώρισαν απο την Ευρωπαϊκη όμως μουσικής δανειζόμενοι, την καταμέτρηση του εν τη μελωδία δαπανωμένου χρόνου, τον οποίο αναπληρούσαν oι αρχαίοι Έλληνες με τους μακρούς και βραχείς πόδες για τον ρυθμό
β) ώρισαν για τις κλίμακες των τόνων, τα διαστήματα
γ) κατέστρωσαν τις μουσικές θέσεις ολογράφος, και
δ) αντικατέστησαν τα πολύφθογγα του Τροχού διά των μονοσυλλάβων και μονοφθόγγων, με την μονοσύλλαβον Παραλλαγήν πα, βου, γα, δι, κε, ζω, νη, πα.
Μαθητές των εφευρετών της νέας μεθόδου υπήρξαν οι Πέτρος Εφέσιος ο λόγιος μουσικός, Γρηγόριος ο Χίος ο ιεροδιάκονος, Αθανάσιος Χρηστόπουλος ο ιατροφιλόσοφος, Βασίλειος Στεφανίδης, Ευτύχιος Γεωργίου ο Ουγουρλούς, Απόστολος Κρουστάλας ο Xίoς, Αθανάσιος Σελευκείας ο ιεράρχης, Πέτρος Συμεών ο Αγιοταφίτης, Θεόδωρος Συμεών ο και Κοντός, Θεόδωρος Φωκαεύς και πολλοί άλλοι.
Σπουδαίοι επίσης μουσικοί που του μισού του 19 αιώνος είναι οι Κυρικός Φιλοξένης, Γερμανός Αφθονίδης, Παναγιώτης Κηλτζανίδης, Παναγιώτης Κουπιτώρης, Εμμανουήλ Ιωαννίδης, Αδαμάντιος Ιωαννίδης και άλλοι.